در شب یلدای (چله) دوست داشتنی، شبی خوش و زمستانی نیکویی را آرزومندیم

چله نماد صفا و صمیمیت

چله نماد با هم بودن

چله نماد احترام به بزرگ و بزرگتر

چله نماد جمع شدن دور پدر بزرگها و مادر بزرگها

  


چله خبر از زمستان می دهد

خبر از تک رنگی برف

خبر از پایان خزانی ها

خبر از صداقت و سفیدی و پاکی

چله گویای درازی مهتاب است

چله گویای چیرگی مهتاب بر آفتاب است

چله گویای آشتی بزرگان با بچه هاست

چله رنگ زردی را به سفیدی بدل می کند

چله یادگار بزرگان ایران زمین است

چله صدای آرامش بخش قصه های بزرگان است

چله باهم بودن و در هم بودن است

چله عشق است و صفا و صمیمیت

چله دوستی است و عهد و وفا

چله کرسی های گرم خانواده هاست

چله چرخیدن گرد پدر بزرگ و مادر بزرگ هاست

چله صله ارحام است

چله شب بیاد ماندنی دوران کودکی است

توی چله هندوانه قاچ می کنند و انار پوست می کنند!

چرا که هندوانه و انار میوه هایی هستند که هزاران دونه همرنگ ولی کوچک و بزرگ را در خود جمع کرده است و درس با هم بودن و در هم بودن را به ما می آموزند.

گویند در چله نباید چیزی را شکست حتی گردو را!

چرا که در چله شکستن دلها قدغن است

زیرا که در چله شکستن پیمانها ممنوع است.

چله ایرانی چون شب قدر است چرا که قدر هم  و دور هم بودن و با هم بودن را تداعی می کند.

هر شبتان چون شب چله با صفا و پر از محبت و دوستی باد.

امیدواریم به حرمت شب یلدا هیچ انسانی بی محبت و بی قرار نباشد

برای تزیین هندوانه می توانید :

1- آن را از طول زیکزاک یا دالبر ونیم دایره ،نیم دایره ای برش داده اما نه کامل بلکه در وسط آن یک دسته ی زیکزاکی یا دالبری نگه داریدتا به شکل سبد شود وسپس  هندوانه های داخل آن را گرد گرد با قاشق معمولی ویا با قاشقهای بستنی در آورده وبرای اینکه همه ی هندوانه ها را گرد گرد در  بیا ورید از ابتدا که همه ی توپها را در می آورید در ظرفی دیگر ریخته وسپس همه را به سبد هند وانه ای خود وارد کنید.می توانید برای پذیرایی از چوبهای کبابی کوچک که چند عدد را در توپهای هندوانه ای فرو کرده اید و به آن شکل زیبایی هم می بخشد به جای چنگال استفاده نمایید.
2- هندوانه را از عرض وبدون دسته باز هم زیکزاکی یا دالبر برش داده واین بار در ظرفی مربع شکل برش دهید وبا چنگالهای سفید کوچکی که از فروشگاههای لوازم شیرینی می توانید تهیه کنید در این هندوانه های مربعی شکل زده و از مهمانان شب یلدایی خود پذیرایی کنید.می توانید برای زیباتر شدن هندوانه تان از ترافل که بر روی آن می پاشید استفاده نمایید.
3- پوست هندوانه را تا نیمه با یک چاقوی تیز طوری بردارید که سفیدی های زیر پوست باقی بماند وتنها پوست سبز آن جدا شود ،سپس یک گل رز را در نظر گرفته وبا برشهایی بر روی پوسته ی سفید هندوانه آن را بوسیله ی چاقوی لیزری به شکل گل در بیاورید.
4- هندوانه را ازطول نصف کرده و 5 تا 10 سانت روی آن را به شکل ترمه برش دهید که برای این کار می توانید شکل ترمه را ابتدا بر روی آن با نوک چاقو کشیده وسپس اطراف آن 5 تا 10 سا نت رویی را به آرامی خالی کنید به طوری که یک ترمه ی قرمز از هندوانه در رو وبقیه ی آن به شکل قبل با پوسته ی سبزدر زیر قرار داشته باشد.

5- هندوانه را از وسط نصف کرده و همراه با پوست آن ،برشهای نیم دایره ای هم اندازه ای درست کنید همانطور که همیشه برش می دهید با این تفاوت که همه هم اندازه ونسبتا نازک باشند ،سپس آنها را درون سینی گرد سیلور یا کریستال وبلور مانند پره های پنکه مشترک در نقطه ای در مرکز قرار دهید .

6- هندوانه را از وسط نصف وسپس باز نیمه ها را از وسط دقیق نصف کنید تا چهار قسمت بزرگ مساوی داشته باشید ،سپس آنها را با پوست از طول به شکل برش برش های هم اندازه ی مثلثی شکل در آورید وهمه را در ظرف استیل ماهی شکل مانند پولکهای ماهی پشت سر هم قرار دهید ویا در ظرفی بیضی شکل پشت هم برای پذیرایی بچینید .می توانید در کنار تزیینات دیگر هندوانه ها مقداری را برای بچه ها به این شکل آماده نمایید که بسیار راحت ودر عین حال زیباست .
7- روشهای ساده دیگر را تنها با تصویر برای شما نمایش می‌دهیم.
امیدواریم که مورد توجه شما کاربران عزیز قرار گیرد


 
تزیین سیب و پرتقال برای شب یلدا!


1-یک عدد سیب زرد را برداشته ، آن را برش دهید وجدا کنید ،سپس این قسمت را از سمت پوست سیب واز داخل به لایه های نازک تقسیم کنید تا در روی آن یک لایه ی نازک بیضی شکل باقی بماند وکاملا این لایه ها را از هم جدا نمایید به طوری که در آخر شما بسته به اندازه ی برشها 4 تا 5 لایه ی هفتی شکل خواهید داشت والبته اگر این هفت ها از وسط هم نصف شدند نگران نباشید چرا که اشکالی در تزیین ایجاد نمی کند.پس از جدا سازی لایه ها آنها را در جای قبلی خود قرار دهید با این تفاوت که هر لایه را کمی از لایه ی قبلی خود پایین تر بگذارید (حتی اگر از وسط هم نصف شده باشند
به همین صورت قرار دهید) تا شبیه پرهای یک قوی زیبا در آید.یک سیب قرمز را نیز به همین صورت درست کنید.
هم می توانید این دو سیب را بر روی سیب های دیگر یا میوه های دیگر قرار دهید وهم با بر داشتن لایه ای از زیر سیب وقرار دادن آن با خلال دندان در جلوی پرهای قو آن را کامل کرده وبه شکل دو قوی زرد وقرمزدر کنار میوه ها قرار دهید.
2- چند عدد سیب سرخ را در ظرفی بچینید و همراه با آنها آجیل هایی مثل گردو و بادام درسته قرار دهید و برای زیبایی بیشتر می‌توانید مانند شکل از شکلات یا بیسکویت های زیبا یا از شمع های مختلف و رنگی نیز استفاده کنید
3- پرتقال را از اطراف ودور تا دور، دورانی مثل سیب پوست کرده و جدا کنید.پرتقال پوست شده را از وسط کاملا باز کرده وپوست آن را به شکل گل در آورده در وسط آن قرار دهیدوروی میوه های با پوست یا وسط ظرف میوه های پوست شده ی آماده قرار دهید .
4- پرتقالهای پوست شده ی آماده را از هم جدا کرده وبا میوه های پوست شده ی دیگر مثل سیب وکیوی وآناناس وخیار حلقه وخورد شده به طور جدا گانه در ظرفهای چند قسمتی یا ظرف گردی که خودتان آنها را جدا گانه می چینید قرار داده وبرای پذیرایی با یک چنگال آماده کنید.
روش تهیه میوه خشک برای آجیل
شب یلدا


یکی دیگر از تنقلات مفید و شیک شب یلدا آجیل میوه های خشک است که نه تنها برای این شب بلکه همیشه می‌تواند برای کودکان ما جایگزین تنقلات ناسالم شود که جدا از خشک شدن با دستگاههای مخصوص و تهیه ی آنها از آجیل فروشی ها، می توان آنها را در منزل وبه دو روش ساده خشک کرد:

روش اول:
هر نوی میوه ای را به دلخواه پس از شستشو و هر کدام که می‌شود با پوست
نیز مصرف کرد را برش داده و حلقه حلقه کنید و بر روی فویل یا سینی که روی شوفاژ یا فن قرار داده اید پهن کنید. از یک پارچه ی تمیز وسفید استفاده کرده و روی آنها را بپوشانید تا نور مستقیم به آنها نرسد که اگر شوفاژ یا فن در جای تاریکی باشد بهتر بوده و نیازی به پارچه نخواهد بود. پس از یک روز برای جلوگیری از چسبیدن میوه ها به فویل یا سینی آنها را بر گردانده و جابه جا کنید تقریبا با این روش پس از سه تا چهار روز میوه های خشک شما آماده خواهند بود.


روش دوم :میوه های شسته و آماده شده را بر روی سینی یا روی پارچه ی سفید میزی که روی یک میز یا سطحی که از زمین بالا تر است پهن کرده اید بریزید ودر جایی کاملا خشک و تاریک قرار دهید و باز پس از یک روز آنها را برگردانده و جابه جا نمایید .در این روش که طبیعی تر و بهتر است، بین 7 تا 8 روز طول می کشد تا میوه های شما خشک و برای مصرف آماده شوند.

موج برون به صخره ما نمی رسد.

ما جدا افتاده ایم ، و ستاره همدردی از شب هستی سر می زند.

ما می رویم ، و آیا در پی ما ، یادی از درها خواهد گذشت ؟

ما می گذریم ، و آیا غمی بر جای ما ، در سایه ها خواهد نشست؟

برویم از سایه نی ، شایدجایی ، ساقه آخرین ، گل  برتر را در سبد ما افکند.
 
یلدا ؛ سنت ایرانی، میراث جهانی
 
 
 
مقدمه
ایرانیان باستان به اهمیت شادی در زندگی
آگاه بودند و به همین دلیل، مناسبت‌های بسیاری را برای جشن و شادی کردن
برگزیده‌اند.
در ایران باستان، در دی ماه، چهار جشن برگزار می‌شد که در نخستین روز، روز
هشتم، پانزدهم و بیست وسوم این ماه بود و هم ‌اکنون از این چهار جشن، فقط شبِ
نخستین روز دی ماه را با نام «شب یلدا» جشن می‌گیرند. در زمان ابوریحان بیرونی به
دی ماه، «خور ماه» (خورشید ماه) نیز می‌گفتند. دی، ماهی بود که آیین‌های بسیاری در
آن برگزار می‌شد و نخستین روز آن «خرم روز» نام داشت. از آنجا که خرم روز، نخستین
روز دی ماه، کوتاه‌ترین روز سال، از پسِ بلندترین شب سال است، پیوند آن با ماه و
خورشید که هر یک مظهر نور و روشنایی در شب و روز است، معنایی ژرف می‌یابد؛
بنابراین، ایرانیان سده‌های پیشین، در ذهن کنجکاو خود حکایت‌هایی برای آن ساخته‌اند
و به این زمان به ظاهر سرد و ظلمانی، با دیده‌ای امیدبخش نگریسته‌اند و با این
نگرش، یلدا در افسانه‌ها و اسطوره‌های ایران باستان، حدیث میلاد عشق است که هر سال
در «خرم روز» تکرار می‌شود.

معنا

شب یلدا، درازترین شب سال، آخرین شب پاییز، پایان قوس (آذر ماه) و آغاز جدی (دی)
است.
در فرهنگ ایرانیان باستان، یلدا زاد روز ایزد مهر یا میتراست. یلدا
واژه‌ای سریانی به معنای میلاد و منظور از میلاد، تولد خورشید است؛ این شب به جز
یلدا، نام‌های دیگری هم دارد که از جمله ابوریحان بیرونی از نام «90 روز» یاد
می‌کند که کنایه از 90 روز فاصله تا نوروز و بهار است؛ اما دیگر نام معروف این شب،
«شب چله» است که اشاره به چله زمستان دارد. زمستان (و همین گونه تابستان)
دربردارنده دو چله است: چله بزرگ و چله کوچک.

در برخی منابع از جمله
ابوریحان و فرهنگ‌نامه و نیز در بیشتر فرهنگ‌ها، این نامگذاری را از این جهت توجیه
کرده‌اند که چله بزرگ 40 روز (اول دی تا 10 بهمن) و چله کوچک 20روز، (از 10 تا
پایان بهمن) است. اما از نظر برخی دیگر، هر کدام از دو چله، 40 روز است: چله بزرگ
از اول دی تا 10 بهمن و چله کوچک از 10 بهمن تا 20 اسفند.

اما عده‌ای دیگر
چله بزرگ و کوچک را از نظر «میزان سرما»ی آن توضیح داده‌اند؛ یعنی چله بزرگ که از
روز یکم دی ماه آغاز مى‌شود و تا دهم بهمن ماه ادامه دارد، چهل روزى است که شدت
سرما در آن زیاد است و چله کوچک که از دهم بهمن تا بیست اسفند ادامه مى‌یابد از آن
جهت کوچک خوانده شد که سرما در آن کمتر است.

فلسفه یلدا

دقت در معنای یلدا و دلایل نامگذاری دو چله، به گونه‌ای فلسفه یلدا را نشان
می‌دهد.
درباره فلسفه شب یلدا و جشن گرفتن آن توضیحات بسیاری نقل شده است. این
که «ایرانیان عهد باستان تضاد طبیعت را خوب مى فهمیدند؛ تضاد سرما و گرما، روشنى و
تاریکى و نیکى و بدى.
این گونه بود که براى هر قطب سالارى برگزیدند و یکى را
اهریمن و دیگرى را اورمزد نامیدند. در این میان، سرما، زاده اهریمن بود و بنابراین،
در طولانى‌ترین شب از شب‌هاى سرد سال، گردهم تا صبح در کنار نور و روشنى بیدار
مى‌نشستند تا از پلیدى اهریمن در امان باشند. در قدیم که آتش، روشنى‌بخش خانه‌ها
بود، همگى تا صبح در کنار آتش مى‌نشستند و از خاموش شدن آن جلوگیرى مى‌کردند؛ چرا
که معتقد بودند در خاموشى، ارواح زیانگر به خانه‌ها مى‌تازند.» به باور پیشینیان،
در پایان این شب دراز که آن را اهریمنی و نامبارک می‌دانستند، عاقبت، تاریکی "شکست"
می‌خورد و روشنایی "پیروز" و خورشید «زاده» می‌شود و روزها رو به بلندی می‌نهد.

این نقل از فلسفه شب نشینی، هر چند با جشن گرفتن آن سازگار نیست، می‌تواند
بیانگر توجیهی از لزوم شب‌نشینی و شب‌زنده‌داری در شب یلدا برای عوام باشد؛ زیرا
بدیهی است که ایرانیان، با تاریخ درخشان فرهنگ و تمدن که رویدادهای سماوی و نجومی
را به دقیق‌ترین شکل ممکن محاسبه می‌کردند (از جمله همین تعیین دقیق آغاز و پایان
فصول و تشخیص بلندترین و کوتاه ترین شب و روز سال در قرن‌ها پیش، بدون ابزارهای
دقیق امروزی) نمی‌توانستند بر اساس این خرافات سنت‌گذار باشند.

توجیهی دیگر آن است که «در ایران باستان، نوروز آغاز روشنایی و نشانه‌ای از
بزرگی‌ و کرامت آفریدگار و یلدا نشانی از تاریکی، سرما و اهریمن است و برای آنکه
مردم استیلای خود را بر اهریمن نشان دهند، یلدا را در جشن و سرور می‌گذراندند» که
این توجیه با جشن سازگار است.

به طور کلی نکات زیر را می‌توان به عنوان عوامل مؤثر بر اهمیت دادن و جشن گرفتن
شب یلدا در ایرانیان باستان نام برد:

1- مهربانی: ایرانیان باستان، یلدا را شب تولد میترا یا الهه مهر می‌نامیدند و
آن را پاس می‌داشتند؛ از این رو، در این شب، هر کسی سعی می‌کرد مهربان باشد و بر
مهربانی دیگران ارج گذارد.

2- شادی: شاد زیستن و با نشاط بودن بخشی از فرهنگ زیستی ایرانیان باستان بود که
این رویکرد برگرفته از روح زیبا، طبع سلیم و ذوق سرشار آنان بود. از آنجا که شب
یلدا طولانی‌ترین و تاریک‌ترین شب سال است و تاریکی مظهر اهریمن و پلیدی،
‌می‌توانست به خاستگاهی برای غمبار بودن و یاس تبدیل شود؛ اما ایرانیان با نگاه
مثبت به این فرصت و شادی کردن در این شب، آن را مقهور روح لطیف و زیبا پسند خود
کرده‌اند و یلدا را به یکی از زیباترین شب‌های سال تبدیل نموده‌اند.

3- امید به زندگی: سختکوشی و امید به زندگی از دیرباز در فرهنگ ایرانی جایگاهی
ویژه داشت و لذا روح سرشار از نشاط ایرانیان، همیشه به دنبال آن بود که از شرایط
سخت زندگی به در آمده و به زندگی همراه با سلامت، تندرستی و شادی ادامه دهد و در شب
یلدا که سیاهی، تباهی و ناراستی مستولی است، امید به روشنایی، بهزیستن و راستی که
به زودی خواهد آمد، طلیعه آغاز دوباره زندگی است.

آیین های یلدا

هر جشن، آیینی دارد. یلدا و جشن‌های شب یلدا، یک سنت دیرین در ایران است و به
عنوان یک جشن آریایی از هزاران سال قبل رواج داشته و هنوز نیز در بین مردم جایگاهی
ویژه دارد. این آیین‌ها که تا چند دهه پیش فراگیر و اکنون در برخی مناطق اغلب
روستایی پابرجاست، عبارت است از:

گردهم آیی خانوادگی: آئین و جشن شب یلدا یا شب چله بزرگ که در سرزمین کهن ایران
و در بین همه قشرها و خانواده‌ها برگزار می‌شود، در واقع جشن گردهمایی و آئینی
خانوادگی است و گردهمایی‌ها به خویشاوندان و دوستان نزدیک محدود می‌شود. به همین
دلیل، در کتاب‌ها و سندهای تاریخی به برگزاری مراسم شب یلدا اشاره نشده است. مثلاً
ابوریحان بیرونی از جشن «روز اول دی ماه» که آن را "خرم روز" می‌نامند، در دستگاه
حکومتی و پادشاهی یاد می‌کند و نامی از «شب یلدا» به ‌میان نمی‌آورد که می‌توان علت
آن را همین خانوادگی و غیررسمی بودن جشن شب یلدا دانست.

کرسی: در زمستان‌ها، استفاده از کرسی برای گرم کردن خانه و دور کرسی نشینی
معمولا از شب یلدا، شروع می‌شد و تا پایان چله‌بزرگ و در برخی خانواده‌ها تا پایان
چله کوچک ادامه داشت. اعضای خانواده از کوچک و بزرگ، دور کرسی که روی آن را میوه و
آجیل پوشانده بود، می‌نشستند.

خوردنی های مفید: همان گونه که اشاره شد، امید به زندگی یکی از عوامل مؤثر در
جشن گرفتن شب سرد یلدا بود. این امید می‌بایست با بدنی سالم به بار بنشیند؛
بنابراین، گردهمایی خویشاوندان که در خانه بزرگ خانواده و نشستن گرداگرد کرسی انجام
می‌شد، با خوردن میوه‌های مفید (هندوانه، به، انگور، انار، سیب، خیار و ... که در
هر جای ایران بیشتر در دسترس بود) و تنقلات مقوی (آجیل) تا نیمه شب ادامه می‌یافت.

سروآرایی: جشن اغلب با نمادی همراه است و ایرانیان قدیم درخت سرو را که سرما و
ظلمت یارای غلبه بر آن را نداشت، به عنوان سمبل و نماد ایستادگی در برابر سرما
برگزیده و در شب چله درخت سروی را با دو رشته نوار نقره‌ای و طلایی می‌آراستند.

شعر خوانی و قصه گویی: گردهم بودن در عصری که تنها رسانه شایع، «سخن» بود،
قصه‌گویی و شعرخوانی را ناگزیر می‌ساخت؛ بنابراین، قصه‌گویی بزرگان خانواده؛ بویژه
پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها دور کرسی برای دیگر اعضای خانواده از آیین‌های شب یلدا از
سده‌های قبل است و با توجه به گسترش شعر، بویژه در دوران اسلامی، شاهنامه‌خوانی،
حافظ‌خوانی و خواندن اشعار شعرای شیرین سخن دیگر که حکایت‌های اخلاقی و حماسی را
دربرداشتند، به آیینی از آیین‌های شب یلدا تبدیل شد. هر چند از سوی دیگر، شاعران
نیز که یقیناً خود از این جشن بی‌نصیب نبوده‌اند، یلدا را دستمایه شعر خود کرده،
زلف یار و همچنین روز هجران را از حیث سیاهی و درازی به آن تشبیه کرده اند.

شاعران پارسی، شب یلدا را کنایه از سیاهى شب دراز هجران و حرمان و جدایى به کار
برده اند: سعدى مى گوید:

روز رویش چو برانداخت نقاب شب زلف گویى از روى قیامت، شب یلدا برخاست

باد آسایش گیتى نزند بر دل ریش صبح صادق ندمد تا شب یلدا نرود

و حافظ آورده است:

صحبت حکام ظلمت شب یلداست نور ز خورشید جوى بو که برآید

یا ناصر خسرو:

قندیل فروزى به شب قدر به مسجد مسجد شده چون روز و دلت چون شب یلدا

خاقانى نیز از یلدا چنین استفاده مى کند:

هست چون صبح آشکارا کاین صبوحى چند را بیم صبح رستخیز است از شب یلداى من
همه
شب‌هاى غم آبستن روز طرب است یوسف روز به چاه شب یلدا بیند

همچنین در اشعار اکثر شعرا، همچون اقبال لاهورى، منوچهرى، صائب، مسعود سعد و ...
نیز شب یلدا دستمایه یا الهام بخش شعر شده و با عناوینی چون شب عاشقان بیدل، شبى
فروهشته به دامن و شب گره زلف یار، در آن خودنمایى مى‌کند:

معاشران گره از زلف یار باز کنید شبى خوش است بدین قصه اش دراز کنید

فال حافظ: اگر رسم‌ها و آیین‌های دیگر یلدا را میراثی از فرهنگ چند هزار ساله
ایرانیان بدانیم، فال حافظ گرفتن در شب یلدا، در سده‌های اخیر به آیین‌های شب یلدا
افزوده شده است.

جهانی شدن یلدا

همان گونه که اشاره شد، محاسبه دقیق روزهای سال و تعیین شب یلدا و جشن گرفتن آن
برخاسته از نبوغ ایرانیان باستان و پیشرفت تمدن آنان بود.
این رونق فرهنگی و
تمدنی که با عظمت سیاسی و جغرافیایی نیز همراه بود، از همان زمان از سوی دیگر ملل
دنیا تقلید یا اقتباس می‌شد و به همین دلیل بسیاری از سرزمین‌های کهن، در تقلید از
جشن یلدا یا خرم روز ایرانیان، به شگون و میمنت رهایی خورشید از چنگ شب‌های اهریمنی
و زایش خورشید، آغاز دی را شروع سال خود قرار داده‌اند که با توجه به گسترش عمیق
این آیین در کشورهای مختلف مسیحی، اشاره به نحوه ورود آیین‌های یلدا، به امپراتوری
روم و دین مسیحیت خواندنی خواهد بود.

هر چند رومیان با امپراتوری ایران سرِ جنگ داشتند، مهرپرستی از مرزهای ایران
فراتر رفت و از طریق مانویان و نوافلاطونیان مشرق زمین، در قلمرو آنان گسترش یافت و
حتی سزاران روم نیز به آن گرویدند.

«یولیانوس» یا «ژولیان» یکی از سزاران
رومی با گرویدن به آیین مهر و پدر نامیدن خدا، این چنین نیایش می کرد: «ای پدر در
آسمان نیایش مرا بشنو» و گروه گروه مردم خود را نیز به دین مهر دعوت
می‌کرد.

از پس این سزار، رومیان سال‌های بسیار تولد مهر و شب چله را جشن
می‌گرفتند و آن را آغاز سال می‌دانستند و آن را «ناتالیس انویکتوس»؛ یعنی «روز تولد
مهرِ شکست ناپذیر» می‌نامیدند و روز ۲۱ ‬دسامبر را به عنوان روز میلاد میترا
(خورشید) جشن می‌گرفتند. گسترش این جشن‌ها در روم به اندازه‌ای بود که با رسمی شدن
دین مسیحیت، کشیشان نتوانستند از برگزاری این جشن‌ها جلوگیری کنند و در نتیجه،
تغییر دین و شباهت‌هایی مانند زاده شدن مهر از دوشیزه باکره‌ای به نام آناهیتا در
درون یک غار، باعث شد که روحانیان کلیسا، عیسی را جایگزین مهر و مریم را جایگزین
آناهیتا کنند و یلدا را به میلاد حضرت مسیح نسبت و به جشن گرفتن آن شب، صورتی مسیحی
دادند.

این جشن تا سده چهارم میلادی همانند ایرانیان در شب اول دی برگزار
می‌شد؛ اما بر اثر اشتباهی که دانشمندان آنان در محاسبه کبیسه‌ها مرتکب شدند، روز
‪۲۵‬ دسامبر به جای روز ۲۱ ‬دسامبر روز تولد حضرت عیسی مسیح (ع) دانسته شده و این
روز جشن گرفته شده و آغاز سال قرار گرفت.

سنایی شاعر بلند آوازه ایرانی در
اشاره به این تقارن چنین سروده است:

به صاحب دولتی پیوند، اگر نامی همی جویی
که از پیوند با عیسی، چنان معروف شد
یلدا

به جز جشن شب یلدا، نمادهای ایرانی آن نیز به آیین و مراسم مسیحیان در کریسمس
راه یافت؛ مثلاً به جای درخت سرو که در شب یلدای ایرانی با دو رشته نوار نقره‌ای و
طلایی آراسته می‌شد، درخت کاج را (که به نظر، در آن سرزمین، بیشتر در دسترس یا
مقدس‌تر بود) تزیین کرده و همچنان تزئین می‌کنند.

همچنین یلدا از نظر معنی معادل کلمه نوئل از ریشه ناتالیس رومی به معنی تولد است
و نیز گفته می‌شود که لباس و کلاهی که در سال نو میلادی، افرادی به نام بابا نوئل
استفاده می‌کنند نیز همان لباس و کلاه موبدان ایرانی است. درباره درخت کریسمس و
ستاره بالای آن هم از منابع رومی نقل شده که پیران و پاکان در این شب با لباس نو به
تپه‌ای رفته و در نیایشی رو به آسمان، از خداوند می‌خواستند که آن «رهبر بزرگ»
(ابرمرد) را برای رستگاری آدمیان گسیل دارد و باور داشتند که نشانه زایش آن ناجی،
ستاره‌ای است که بالای کوهی به نام کوه فیروزی ـ با درختانی بسیار زیبا ـ پدیدار
خواهد شد که این باور ایرانیان، امروزه در تزیین کاج‌های کریسمس با ستاره به کار
می‌رود.

جمع بندی:

با مروری کوتاه بر یکی از آیین‌های کهنِ نیاکانمان، درمی‌یابیم که در قدیم،
ایرانیان از هر فرصتی برای شادی و شاد زیستن بهره می‌بردند و یلدا ـ که به ظاهر
سرما و ظلمت بود ـ نیز از دید آنان فرصتی بود برای شاد زیستن. این نگرش به زندگی و
فرهنگ سازی آنان، آیینی به وجود آورد که امروزه پس از گذشت نزدیک به دو هزار سال،
هر سال مایه شادی قلب‌های بسیاری از انسان‌ها در سراسر گیتی می‌گردد. آنان ساختند و
از آنان، به دنیا می‌رفت، آنچه می‌بایست می‌رفت؛ و الان دیگران می‌سازند و از آنان،
به ایران می‌آید، آنچه ناگزیر، می‌باید بیاید!


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : سه‌شنبه ٢٩ آذر ۱۳٩٠ | ۱٢:۱٧ ‎ب.ظ | نویسنده : ساعد و امیر حسین | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.