بنام نامی آفریننده قلم

دیروز به دفتر مشق و املاء امیرحسین سر می زدم.

با اینکه هر هفته آن را باز بینی می کردم امّا امروز چیز دیگری مرا به کنکاش وا می داشت، گویا عطر و  بو و طعمی خاص داشت.

از اولین صفحه دفتر، ورق به ورق جلو می رفتم و در پایین هر ورق نوشته ای با خودکار سبز مرا به ادامه ورق زدن گسیل می داشت.

حس عجیبی بر من حاکم بود، و امیرحسین در حال نوشتن املاء بر روی وایت بُرد بود، بعد از اتمام ورقهای دفتر مشق و املاء، سه برگه امتحانی امیرحسین را رویت نمودم و باید در پایین برگه ها نظر (بازخورد) اولیاء را می نوشتم.

نا خود آگاه قلم را روی برگه کشیدم، نوشته ای بدینگونه سرشت:
خانم حسنی عزیز و بزرگوار

به پاس عشق و محبتی که به فرزندانمان (در یادگیری الفبای فارسی که سخترین و دشوارترین مرحله آموزش در دوران زندگی هست) نثار می کنید،  سپاس و درودتان می فرستیم و سلامتی و موفقیت روز افزون جنابعالی را از خداوند ایزد منّان آرزومندیم.


آری خیلی خیلی سخت است آموزش الفبا به کودکان شلوغ و صد البته پر جنب و جوش!

آری بسیار بسیار دشوارتر است تحمل بو و جیغ و سر و صدای کودکان اوّل دبستان که آرام و قرار ندارند!

آری فوق العاده قدرت و هنروری می خواهد تو دل این همه کودک جا گرفتن!

آری در این زمانه بسی از محالات است با زبان عشق و محبت با این کودکان معصوم تا کردن!

بنا بر این حس عجیب بر خود وظیفه دانستم دل به قلم سپرده تا بلکه او بتواند ادای دینی کرده باشد.

خانم حسنی بزرگوار

معلّم عزیز و فهیم خطه خلخال عزیز با توجه به اینکه آموزش کودکان با روحیه لطیف و ساده و شلوغ و پر جنب و جوش کاری بس دشوار و سخت است

ولی تو با عشق و محبتت همه سختی و دشواری هایش را به جان خریده ای و ریشه علمی آنها را با ظرافت و ذکاوت خاص خود معماری نموده  و هنر قلمت را مستحکم می کنی.

تو با شمع وجودت الفبا را به هم دوختی و ریسمان محکمی را در اندرون آیندگان سرشتی تا با شعله زیبای محبت تو راه پر پیچ و خم آینده را بپیمایند.

تو الفبا را با جوهره وجودت به کلمه بدل می نمایی و با تسبیح کلمات، جملات زیبا را با زبان و قلم نونهالان می سرایی.

تو حرکات را با حروفات می آویزی و کلمات با معنی را بر زبانشان جاری می سازی.

تو دوست داشتن را با قلم عجین کرده ای.

تو محبت را در قلم سرودی.

تو عشق را در قلم آفریدی.

پس سپاستان باد.

پس درود و سلامتی بر شما گوارا باد.

پس به پاس هدیه (عشق و محبت و دوست داشتن) مبارک تو به نوگلان، تو را دوست می داریم و هر لحظه دعاگویتان هستیم و خواهیم بود.

با تشکر و سپاس از معلمین و مدیران و بابای مدرسه، دبستان ناصری خلخال


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: امیر حسین


تاريخ : دوشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳٩۱ | ۳:٤٠ ‎ب.ظ | نویسنده : ساعد و امیر حسین | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.