در بررسی (چند هفته اخیر) وبلاگهای فعال دیار عزیزمان خلخال (بجز چند تای اندک آنها)، یک حس غریبی به چشم می خورد، حسی که با تمام نزدیکی و آشنا بودنش فریاد غریبی سر می دهد.

حسی که همه ما نویسندگان و گردانندگان وبلاگ را از درون اذیت می کرد ولی کسی نمی توانست فریاد بکشد و  آن را بخواند.

قلم ها غلاف و زبان ها در حلقوم ، بغضها در گلو و نگاه ها غمگین، نمی توانم حس آشنا را در غربت ببینم، شما را چه شده است، دوستان سجهرود،  نوده، نساز و . . .

 


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : پنجشنبه ۱۸ اسفند ۱۳٩٠ | ۱۱:۱٥ ‎ق.ظ | نویسنده : ساعد و امیر حسین | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.